[sümmani]

gücükler köye kahramanmaraş elbistandan gelmedir.ilk olarak gücoğluna yerleşmişlerdir.bu yüden oranın adı gücoğlu kalmıştır.hayvancılıkla uğraştıkları için koyun ve inekleri çokmuş,elbistandan gelirken morey ebemizi aşık halil dedemiz kaçırıyor.morey ebemizde nişanlıymış,geliyorlar gücoğluna kurbanlar kesip düğün ediyorlar.gelip geçenler gelin uşak güçlüler malatya tarafından bir kız kaçırmış gidek görek diyorlar.yemeklerini çaylarını içip gelini görüp gidiyorlarmış.birgün hava karışıp gök gürleyip davar koyun birtaraflara giderken morey ebemiz önlerini çevirmeye çalışırken ayağı biryere takılıp demir sikkenin üstüne düşüyor.orada rahmetli oluyor.dedemiz morey ebemizin üstüne kapanıp ağlıyor ondan sonra diyorki kardaşlarım bu nişanlılıydı ben bunu getirdim.hayrını gördedim.size bir vasiyetim var davalı at davalı avrat almayın.bunun acısına dayanamayan aşık halil dedemiz çadırları göçü toplayıp orta köye yerleşiyorlar.davar ve malları sulamak için ılımana götürüyorlarmış malın bir ucu ılımanda bir ucuda ortaköye kadar uzarmış.artık ortaköyde su azaldığı için şimdiki şenyurt köyüne gelmişler.burdadedelerimiz artık göçebe yaşamakdan yorulduk toprak tutak ekip biçelim demişler.caminin altkısımları arpa tarlalarıymış.caminin olduğu yer ise mallarını koydukları yermiş.köyümüz ormanlıkmış hertarafı,malını kaybeden bahacağa çıkıp ordan bakarak hayvanını buluyormuş.ağılın yerini cami yapmaları için dedelerimiz veriyorlar.agaç kesip kerterek kimi a kimi b harfi koyuyorlar kestikleri ağaçlarla camiyi yapıyorlar,camiyide ağca bir toprakla sıvıyorlar.diyorlarki bu köyün adını ney koyalım diyorlar.ağaçları kerttik ağca torakla sıvadık mescidi yaptık,kertmeagcamescid olsun diyorlar.köyümüzün adı burdan geliyor. sonrada şenyurtköyü olarak değiştirilmiştir.