[Arif Coşkun]

BU GÖNÜL SENİN

Ey şirin İmranlı, ey güzel ilçem
Yoluna sevdalı bu gönül senin
Ne kadar severim seni bir bilsen
Çalına sevdalı bu gönül senin

Bir nahiyen ile yüz bir de köyün
İçimde sevgisi ölene değin
Kışın sonbaharda yanan tezeğin
Külüne sevdalı bu gönül senin

Akar Kızıldağ'dan buz gibi suyun
O sudan içerler kuzuyla koyun
Boynumu vursalar değişmez huyum
Gülüne sevdalı bu gönül senin

Kızılırmak senin bağrından çıkar
Gece gündüz demez yolunda akar
Bazen hırçınlaşır dağları yıkar
Seline sevdalı bu gönül senin

Dağlarında boz yeleli kurdun var
Yiğidin var, delikanlın, merdin var
Biliyorum tükenmeyen derdin var
Haline sevdalı bu gönül senin

İnsanın var hüzün, neşe bölüşen
İnsanın var hep el ele dolaşan
Türlü, türlü çiçeklerden oluşan
Balına sevdalı bu gönül senin

Sevdalıyım sana inceden ince
Senin gibi vatan bulunmaz bence
Küçüğe, büyüğe, yaşlıya, gence
Ölüne sevdalı bu gönül senin