[Salim58]

[Üye Olmayanlar Linkleri Göremez. Üye Olmak İçin Tıklayın...]


Bir yoldaydık





Her durağa son durak yazılmış

Taş toprak birbirine karışmış

Aklımız gönlümüzden uzaklaşmıştı

Bir yoldu ki, aydınlığı içimize saklanmış



Ara sıra zorlu yokuşlardan, tehlikeli inişlerden geçmiştik çünkü.
Geldiğimiz yolda yuttuğumuz toza, dumana tecrübe diyorduk.
Yaşamadan öğrenmek olmazdı…
Yaşadıktan sonra öğrenemeyenler de vardı elbet.
Ama öğrenenler kendilerine tecrübeli diyordu…
Tecrübeli olmayı başarabilmiş olanlar aslında, her adımında başından geçenleri didikleyip, beynin ince süzgecinden geçirebilmiş olanlardı.



Yokuşların yoran çekim gücüne karşı, acıya olan alışıklığımız gün geçtikçe kemikleşiyordu…

Tecrübe kazandıkça hücrelerimiz biraz daha eskiyor, eskidikçe biliyor, öğreniyorduk…
Tıfıl hayat öyküleri, kısa yol yürümüşlükleri olanlara anlatacak ne çok öykümüz vardı…