Warnung: Illegal offset type in [path]/includes/functions_post_thanks.php (Zeile 110)

Warnung: Illegal offset type in [path]/includes/functions_post_thanks.php (Zeile 110)

Warnung: Illegal offset type in [path]/includes/functions_post_thanks.php (Zeile 110)

Warnung: Illegal offset type in [path]/includes/functions_post_thanks.php (Zeile 110)
ÇAYÖREN’DE BİR YAZ GÜNÜ - Sivas - Sivaslilar.Net - Sivashaber - Sivasforum - Sivasların En Büyük Buluşma Merkezi - Yiğidolar
Forum - Ana Sayfa Takvim S?k Sorulan Sorular Arama

Zurück   Sivas - Sivaslilar.Net - Sivashaber - Sivasforum - Sivasların En Büyük Buluşma Merkezi - Yiğidolar > Serbest Alan > Serbest Kürsü
SİTE ANA SAYFA Galeri Kayıt ol Yardım Ajanda Oyunlar Arama Bugünki Mesajlar Forumlar? Okundu Kabul Et

Serbest Kürsü Serbest Konular



Son 15 Mesaj : Antilop İle Akrebin Dostluğu           »          Hatıra defteri           »          Karagöz İle Hacivat Konuşmaları 2           »          Sitemizin Ozanları           »          SEVDİM İŞTE....           »          NEFRET ETTİM İŞTE!!!!!           »          AFORİZMALAR (SAÇMALAMLAR)-1           »          SEÇKİNLER/SEÇİLMİŞLER DÜNYASI           »          Hatalarımızdan Dersler Alabilmek Ümidiyle.           »          Araf Suresi 172-173. Ayetler.( Ben Sizin Rabbiniz Değil Miyim)           »          İnancımızı Kullananların Artık Tuzağına Düşmeyelim.           »          ULAŞ-Yapalı           »          TÜRKİYE TÜRKLERİNDİR PAYLAŞIMAZ           »          TAŞ DUVARLAR           »          Yahudi- Alman Savaşı-1
Cevapla
 
Seçenekler Arama Stil
Alt 24.08.2009, 23:21   #1
cebe
Tecrübeli Yiğido
NO AVATAR
 
cebe Şuan cebe isimli Üye şimdilik offline Konumundadır
Son Aktivite: 17.08.2016 15:36

Üyelik Tarihi: 12.01.2009
Mesajlar: 245
Tecrübe Puanı: 495 cebe FORUMLARA KATILIMI BIRAZ DAHA ARTABILIR
Standart ÇAYÖREN’DE BİR YAZ GÜNÜ

Çayören’e akşam üstü vardım, köy gölgeler içindeydi. Bu köyde doğmuş, on bir yaşıma kadar kalmış acı ve tatlı kimi olaylar yaşamıştım. 30 yıl var ki, bu küçük dağ köyüne uğramamıştım. Köyde yaşanmış çocukluk ve ilk genlik döneminin tüm ilginc serüvenleri ansızın belleğime üşüştü. Şimdi bir zaman yaşadıklarımın yer yer kalıntılarına rastlamayı umuyordum. Köyün girişinde dolmuştan indim, köyün ortasından geçen sokatan şimdi annemle babamın oturdukları eve doğru yürüdüm; düz toprak damlarıyla taş evlerin, merdivenlerin ve ayvanların önünden geçtim. Eskiden kalabalık bir aileyi barındıran ama şimdi kapısında asma kilit sallanan iki katlı bir konağın avlusundaki bir dalı kurumuş yaşlı kayısı ağacı, tüm gücüyle bir şeyler anlmsatmaya calışarak yolumdan alıkoydu beni. Başka bir evin önüne akşam iş dönüşleri oturmak icin derme çatma yapılmış seki, başka bir evin önünde yıllardan beri kullanılmayan, çürümeye yüz tutumuş bir harman makinesi, tek katlı bir evin damındaki bir log da agaçtan geri kalmadı. İçimde çoktan unutulduğunu sandığım şeylerin gene de unutulmadığını görerek, şaştım dogrusu! Bu dingin yaz akşamında köyün ortasından da geçmeden duramadım; eskiden her tonda yükselen insan sesinden kimin ne söylediği anlaşılmayan bu küçük meydanın şimdi ıssız, dışa kapalı küskün bir görünümü vardı.

Aylardan Temmuz’du, iki haftadan beri köydeydim. Havlar güneşli, yağmursuzdu. Üstümüzde sıcak ve mavi bir gökyüzü vardı; sabahları temiz ve yüze gülen, öğle sonraları alçaktan geçen salkım saçak beyaz bulut kümelerinin kuşattığı bir gökyüzü. Bazı geceler yakınlarda ve uzaklarda gök gürlüyor, ama her sabah uykulardan uyanıldığında mavi ve güneşli bir parıltının yükseklerden aşağılara ağdığı, çevrenin yine ışık ve sıcağa doyduğu görülüyordu. İçim gülerek ve telaşa kapılmaksızın, kendimce yaz yaşamının tadını çıkarmaya koyuluyordum; susuzluğun yer yer çatlaklarla donattığı yanıp kavrulan kır yollarında kısa gezintiler yapıyor, bir zamanlar kızaran yüksek başakların örttüğü şimdi ise dikenlerin, ayrık otlarının kapladığı, susuzluktan çatlak çatlak olmuş tarlalar içinden vurup gidiyordum. Köyün yakınındaki tarlalardaki yüksek otlar arasında saatler süren molalar veriyor, üstümde altın sarısı çakıp sönen uğur böceklerinin, çevremde arıların vızıldadığını işitip, esintisiz havada gökyüzünün derinliklerinde dinlenen selvi ağaçlarının dallarını seyrediyordum. Kuru otlar hafiften hışırdıyor, uzaktan uzağa ırmak çağıldıyor, sanki sırrına erilemez bir hiçlik havada akıp gidiyordu. Gelincikler, atkuyrukları, yerel dilimizde çelemcük denilen hardallar, yarpuzlar, papatyalar gülümseyip duruyordu bana. Bazan köyün ortasındaki küçük meydanda derme çatma bir sedir üstünde köylülerle oturup sıcak gecenin koynunda memnun ve üşengeç çene çalıyorduk. Eskiden köyün ortasında bir uğultudur giderdi geceleri; derme çatma taş ayaklar üzerine yuvarlak ağaç dalları uzatılarak yapılmış iğreti bir bank üzerine oturan köyün erkeleri saatlerce çene çalarlardı, yüksekle sesle hararetli hareretli bir konuyu tartışırlardı. Meydanda yükselen gürültüye hemen ilerideki derenin gümbürtüsü ile köyün içindeki bahçelerde, selviliklerde gece tüneyecek olan serçelerin, çullu kargaların, saksağanların çıkardıkları sesler karışırdı. Kısacası, Çayören’in her yazı gibi yine canım bir yazdı. Bazı kimseler için güzellikte böyle bir yazla boy ölçüşecek bir başka şey gösterilemez. Ben de işte bu tür kişilerden biriyim. İşte böyle bir yaz gününde kendimi alabildiğine mutlu, coşkulu hissedişim, aynı nedenden, Çayörenli olmamdan kaynaklanıyordu.

Bir sabah erkenden evden çıktım, adımlarımı açarak, yeni yeni aydınlanan sabahın sessizliğine daldım, Avdan yoluna düştüm. Köyün Avdanlar tarafına giden yolunun kenarlarında, harmanlar, yoncalıklar ve kaysı ağaçlarının çoğunlukta olduğu küçük bahçeler, bahçelerin içinde de bostanlar bulunuyordu. Bahçelerin etrafındaki derme çatma ihata duvarlarının ve kırık dökük söğüt çitlerinin içinde tek sıra halinde dikilmiş iğde ağaçları vardı. Bahçelerin bitiminde mezarlık, mezarlıktan sonra tarlalar geliyordu. Hızlı hızlı yürüyerek köyü, bahçeleri, bostan yerlerini arkamda bırakıp mezarlığa geldim. Yol boyunca şurada burada kurşuni kül ve siyah gübre yığınları içinde tavuklar bitleniyor, yakınlarda bir eşek anırıyor ve karşıda, Büyükyolda iki köylü yokuş yukarı yan yana ağır ağır Pahla köyüne doğru yürüyorlardı. Önlerinden geçip geldiğim iki katlı taş evlerin çoğunun kapısında kara kilitler asılı idi, bazısı yıkılmış, bahçelerin hemen hepsi viran olmuştu, içlerinde yeşeren bostan olan tek bir bahçe bile yoktu; insanı basan sessizlik kulaklarda çın çın ötüyordu. Mezarlıktan geçerken ebeme ve diğer atalarıma rahmet okudum.

Taşlı tozlu yol mezarlığın sonunda birden dikleşiyor, bir ziyaret yerine kadar dümdüz ilerliyor ve orada ikiye ayrılıyordu; sola giden Avdanların ortasından geçerek Armutluçukurlara, sola sapan ise Garoughlara gidiyordu. Şimdi traktörlerin, otomobillerin tekerlek izleriyle dolu yazlık yol, yılan kuyruğu gibi kıvrıla büküle tepeyi tırmanır, arpa, mercimek, küşne tarlalarının yanından, Gürüzündere denilen dar ve derin bir vadinin sarp yamaçları arasından geçerdi. Çayörenlilerin yazın at, katır ve eşeklerle ekin ve ot çekmek için kullandıkları bu yolda şimdi, hiçbir hayvan izine rastlanmıyordu. Yolun başında yavaşladım. Ellerim ensemde, burnum havaya kalkık, içime sığmayan bir sevinç, erişilmez bir gurur edasıyla gözlerimi bulutsuz, pırıl pırıl gökyüzünde gezdiriyorum. Ta yukarıda Toplağın tepesinin üzerinde parça parça beyaz bulutlar vardı; yavaşça iç içe giriyor, yavaşça çözülüyor, birbirlerini yok edip yeniden doğurmaya çalışıyorlardı. Çocukluk yıllarımı geçirdiğim yerleri tekrar görmek ürkütücü, ama nefis bir duyguydu doğrusu. Çögürlü’nün yokuşu çıkıp, yolun biraz ilerisindeki dağınık çalı kümeleri arasında bir taş yığını olan ziyarete görüştükten sonra Duzdaşları’nın taşlı yamaçlarına yukarı yürüyor, yürüyordum; çıplak topraklarda ağaç yoktu, etrafta tek tük çalılar, biraz uzakta sıralanmış kayalar görülüyordu. Hava mis gibi kekik kokuyordu. Burada ne kuşlar, ne de oradan oraya seken, sıçrayan hayvanlar vardı; ama kaldırdığım her taşın altından ufak tefek böcekler çıkıyordu.

Yukarıda uzaklardaki meşe korularına kadar dümdüz uzanan Avdanlar, koruların bitiminde çıplak tepeler vardı. Vadinin sarp yamaçlarını çepeçevre saran yüksek akkavak ağaçları, dipten, derinden dere’nin uğultusu, yerin serinliği; bütün bunlarda bir dokunaklık, bir ürperticilik vardı. Bir türkü mırıldanmaya başlıyor, ama sesimi pek işitemiyorum, çağlayanın uğultuları arasında sesim eriyip gidiyordu. Derenin öteki yakasında tarlalar, daha yukarılarda çayırlıklar görülüyordu. Ot derimi Galadibi’nin çayırlarında daha da şenlikli olurdu. Tırpanlar bilenir, çayırlarda erkekler kadınlar üstlerinden ceketlerini saltalarını çıkarmışlar, başlarında şapkaları mendilleri ot bükerler, seslenir, gülüşür, bazen testilerinden ayran içip yine işe koyulurlardı. Ve ortadaki halis ot kokusu, Çamşıhı türküleri gibi duyularımıza işlerdi.
Kafamdaki düşünceler, her adımda kendime daha bir yabancı bulduğum çevreye yönelmişti. Gözlerimi önümdeki yola çevirdim; henüz beş altı yaşlarımda iken annem uzaktaki tarlamıza ekin dermeye yalnız gitmekten korktuğu için beni de yanında götürürdü. Sabah şafakla birlikte, beni uyandırmaya çalışırdı, ama tam olarak uyanamazdım. İşte bu yolda, sabahın alaca karanlığında annemin elinden tutmuş, yarı uyanık yarı uyur halde ayaklarımı sürüye sürüye yürürdüm. Yine bu yolda, bir zamanlar yaz akşamlarında, bayıraşağı köye doğru ilerleyen sığır ve koyun sürülerinin toynak sesleri, eşek anırtıları, çobanların sürüye salladıkları değnek şakırtılarıyla birlikte yüksek sesle söyledikleri galiz küfürler duyulurdu, oysa şimdi ne insan ne de hayvan sesi duyuluyordu.

İnsan, paçavra, kir bileşimi olan Çayören’in çocukları her sabah erkenden, evlerinin sokaklarından Ergek’e sığırını davarını katmaya götüren büyüklerinin ya da diğer köylülerin boğuk haykırışları, hayvanların böğürtüleri, melemeleri, anırtılarıyla birlikte en az onlar kadar gürültü eden aşağıdan, Ergek’ten, sık kavaklıklarda gece tüneyip sabah erkenden tarlalara, dağlara uçan saksağan sürülerinin bağrışları ve kendine özgü büyük gürültüler koparan kanat çırpışlarıyla uyanırlardı. Sabah çorbasını içmeden, uykulu gözlerini ovalaya ovalaya önlerinde kuzuları, danaları köyün uzağındaki dağlara yayılmaya götürürlerdi, en çok da bu yoldan giderlerdi yaylımlara. Kahvaltıları ile öğlenlikleri eskimiş basmalardan dikilmiş bir torba içine konulmuş 2-3 lavaş ekmek arasına konmuş bir kaşık tereyağı ya da taze kaymak ile otuzbeşlik rakı şişelerine doldurulmuş yoğurt olurdu. Daha yoksul ailelerin çocuklarının gün boyu bütün yiyeceği bir bohça ile bellerine sardıkları 2-3 ekmek ile ekmeklerin arasına konulan bir kaşık tereyağından ibaretti. Eğer insanın sırtında ufak bir torba, torbanın içinde birkaç buğday ekmeği, yarımlık rakı şişesine konulmuş biraz yoğurt , elinde de bir değnek varsa, dağ taş yürümek zor gelmez ona. Gölgeler üç ayak olduğunda kuzularını soğuk bir pınara yakın yerdeki ağaçların gölgesinde yatmaya bırakırlar, kendileri de pınarın başında topluca yemeklerini yerler, oyunlar oynarlardı. Şimdilerde ise, ne Ergekte hayvan sesleri, ne de dağlarda çoban çocukların sesleri, kimseler yok. Uzaklardaki dağların yamaçlarında ağaran büküle büküle giden cılgılar sanki romanlarda uyuyakalmış, öyle ince, öyle yalnız bir başına işte oracıktalar.

Yürümeye devam ediyorum, Duzdaşının bayırlarından kuzeye yöneliyorum, Garoughlara giden yola sapıyorum. Garip duygular içindeyim: Acaba önümde kuzular, gıdıklar ve danalarla bu yoldan kaç defa geçtim, o zamanlar mutlu muydum? diye kendime soruyorum. İyi de mutluluk ne ki? O zamanlar ben de, her çocuk gibi, hayatta olmaktan başka bir şey yapamazdım. Yaşamak, hayatta olmak en büyük mutluluğumdu. Çünkü mutluluk, bilgi, kültür, uygarlık, politika, ideoloji, sanat, güzellik ve estetik anlayışı, moda, asortik giyim, vb kent kültürüyle ilintili kavramlar, yaşam biçimleri bilinmez şeylerdi benim için. Yani, yaşamımın anlamını, davranışlarımın nedenini göremiyordum, yine de her gün içim sevinçlerle dolardı, rahattım, huzurluydum. Fakat şimdi daha iyi anlıyorum ki, hayatından hep memnun olabilmesi; üstelik yeni yeni mutluluklar bekleyebilmesi için, insanın az çok basit olması gerekir. Herhalde çok yavaş yürümüştüm, adımlarımı bir beygir gibi dizkapaklarımdan patır kütür değil, her kentli gibi kalçalarımdan attığımdan sürekli taşlara, tümseklere tökezliyordum; ayakkabılarım karalasitk değil, ortopedik spor ayakkabıları idi. Yıllar yılı alıştığım incelikler, kibarlıklar beni berbat etmişlerdi; ben ilk iş olarak yeniden köylüleşmeyi öğrenmeliydim !

Bodur meşelerin arasından geçen dar bir patikada bir müddet yürüdükten sonra eskiden bir yıl arpa, ertesi yıl mercimek ya da küşne ekilen tarlalara geldim. Herhangi bir canlıya ait bir ses yok, çevremi çok derin bir sessizliğin, büyüleyici bir durgunluğun kapladığını, ölüme herhalde çok benzeyen kusursuz bir mutluluk havasının her yanımı sardığını farkettim. Güneşin esmerleştirdiği, kavurduğu kıraç toprağı çatlamış, parlak mavi gök altında kestiriyordu. Etrafta tek tük yabani elma, ahlat ve alıç ağaçları ile etrafa saçılmış gibi duran bodur meşe öbekleri görülüyordu. Eskiden ekin ekilen tarlalar kıra dönüşmüş, her taraf keven ve kekikle kaplı durumdaydı; toprak görünmüyordu. Arılar rengi solan kekiklerin yuvarlacık tepelerinden o günkü son geçimliklerini topluyorlardı. Sarışın tüylü tüylü püskül otları, sorguçlarını kibirle sallıyordu. Köstebek yuvalarının yanındaki tümsekler, kahverengi sivilceler gibi, benek benek duruyordu bozkırda.

Yüksekçe bir yere gelip durup etrafı seyrediyorum. Batıda, uzaklarda tam karşımda Düşek duruyor; eskiden olduğu gibi yine gizemli, yine heybetli ve güven verici. Bir kayanın üstüne çıkıyorum, şimdi üstünden geçip geldiğim, garip şeklide küçülmüş eğik tarlaların taa aşağısında, yayvan vadide kavaklıklar arasında ışıldayan Araplı deresini görüyorum. Sol tarafıma ise, dar ve derin bir vadinin öbür yakasında meşe koruları var. Korunun bitiminde dalgalı bir arazi üstünde, gittikçe yükselen ve daha uzaklarda büyük tepelere, sıra dağlara dönüşen çıplak bozkır uzanıyor. Biraz aşağılarda çok sayıdaki ceviz bahçeleri net görülüyor. Araplı deresi taşlı kayalı sel yatağında bir sağa bir sola dönerek akıyor, çağıltıları kulağımda hoş bir seda bırakıyor. Acaba Araplı’nın sesini çocukken hiç fark etmiş miydim? Karşıda dereye yakın yerlerde yine ceviz bahçeleri, kavaklıklar, daha yukarılarda eski ekin tarlaları bozkır görünümünde. Görebildiğim hiçbir yerde ekili bir toprak parçası yok. Kayanın başında oturmuş, hafızamdan çocukluğumun unutulmuş anılarını, geçmiş zamanların yaşantılarını çıkarıp önüme sermiştim. Kendi kendime şöyle dedim: “Şimdi bu ıssız yerler, yazılmamış bir destan gibi duran görebildiğim yerler, tüm bu hüzün verici görünümüne karşın, bir bozkır değil de güneş yanığı yüzünde ürkütücü bir görünüm olan terk edilmiş küskün emektar bir kadının kucağı sanki; o kadar yumuşak ama bir o kadar da sert ve sorgulayıcı. Usul usul tırmanıyor, yere sakınarak basıyor, hayran olarak seyrediyorum: Duygulu, aciz ve büyük! Bir anne gibi hey şeye katlanıyor. Orada burada üzerini ot bürümüş bir kaya parçası ya da dalları kırılırcasına meyveye durmuş tek başına bir ahlat ağacı: Sanki bilinmeyen zamanlardan beri oradaymışlar gibi. Ne kadar güzel!

Etrafı seyrederken yeniden anılar canlanıyor gözümde. Anılar, insanın zihnini karıştıran bir kalabalık oluşturarak karanlıkta çakıveriyor, uzun çocukluk ve ilk gençlik yılları düşsü bir zaman hızıyla bir baştan bir başa yanıyor, daha geri gelmeyecek gibi elden kayıp giden nesneler, tanıdık ve acı balkışlarla sizi süzüyordu. Bazılarını bütün ayrıntılarıyla sanki yeniden yaşıyorum. Çayören’de köyde doğup-büyüdüğüm için, köyle ilgili anılarım çoktur. Bilek büken eğri büğrü yollar; tozlu çitler; içlerinden köpek leşleri, kenarlarından baldıran gibi hayırsız otlar, üzerlerinden zehirli sinek bulutları eksik olmayan dereler, hendekler; bir şeye işkence yapmakta olan ya da bir çerçinin başına üşüşmüş çocuk kümeleri; asık suratlı, ağır işten beli çökmüş, vaktinden önce ihtiyarlamış rençberler; yabani yüzlü adamlar; korkunç kokular yayan bazı evlerin üstkat duvarına söğüt çitlerinden örülmüş sıvasız tuvaletlerden açığa düşen lağımlar, evlerin önündeki avlularda gübre yığınları, sokaklara dökülmüş çökelik suları ve ekşi ayranlar ilk aklıma gelenler…

Çayören’de kış dönemi günler, yaz ise haftalar üzerinden hesaplanırdı. Çayören’de eski yazlar şöyle hatırlanırdı: Sıcak, boğucu bir Tomuz, tarlada sararmış-kızarmış başaklar, tumlarda köpük köpük sararmış otlar, ekin derimi, kuzu yayma, harman zamanı ve Kos gölünde çimme. Temmuz ve Ağustos aylarına “Tomuz denirdi Çayören’de. Tomuz’da sıcak insanın kemiklerine işler, göllerdeki kamışlar, ataların “gol” adını verdikleri derin vadilerdeki otlar bile yanıp tutuşur. Tomuz günleri Çayörenlilerin en çok çalıştıkları, en çok üretim yaptıkları ve en mutlu oldukları günlerdi. Ekin derimine Temmuz’un ikinci haftasında girilir, önce arpalar, mercimekler, küşneler yolunur, bunlar hasıllanıp kaldırıldıktan sonra buğdaylar derilmeye başlanırdı. Derilen ekinler harmanlara taşınır, düğenle sürüldükten sonra harman makinesinde çıkarılırdı. Tomuzun her Allahın günü sabah erkenden gece geç vakte dek çoluk çocuk, genç ihtiyar, kadın erkek günün gökten ateşler yağdırdığı döneminde tarlalarda calışıyor, dağlarda çobanlık yapıyor, düğen sürüyor ve günün sonunda, akşamları, devrilen kurşun askerler gibi, yorğun ve ağır, honlarının hemen yanıbaşında ya da evlerinde yerlere serdikleri yataklara bırakıyorlardı kendilerini. Ertesi sabah, sanki bir gün önce yorgunluktan bitap düşen kendileri değilmiş gibi, aynı coşkuyla, aynı istekle kaldıkalrı yerden devam ederledi işlerine. „Bir yorgunluğa dayanma kolaydır, insanı ona çeken bir iç mutluluğu ise!”

Çayören’in çocukları her sabah erkenden, güneşle beraber, kuzularını, gıdıklarını, danalarını önlerine katar dağlara yayılmaya götürürlerdi. Her evin ya da sülalenin 6-10 yaşındaki erkek ya da kız çocukları kuzu yayarlardı. Bazıları kuzularını birlikte yayarlardı, her evin “en”i farklı olduğundan kuzuların kimin olduğu belli olurdu. Böylece, ikili, üçlü bazen de daha çok çocuğun katılmasıyla gruplar halinde çobanlık edilirdi. Köyden oldukça uzak yüksek platolardaki soğuk pınarların başlarında öğlenleri onlarca çocuk bir araya gelir, oyunlar oynarlar, yarenlik ederler, zaman zaman da çok sert, yaralamayla sonuçlanabilen kavgalar ederlerdi. Bizim evin 20-30 arasında kuzu, 7-8 gıdıktan oluşan sürüsünü ben yayardım, sözü edilen gruplara çok seyrek katılırdım, daha çok benden dört yaş küçük erkek kardeşimle kuzularımızı yayardık. Üstümüzde annemizin Singer dikiş makinesinde karaşayak denilen siyah kalın bezden diktiği pantolon, sırtımızda babamızın şeher’den (Divriği’den) aldığı ve yıllarca hergün giydiğimiz için defalarca çeşitli renkteki yamalarla yamanan alacalı bulacalı ceketler, ayaklarımızda –birkaç gün arayla iki elimiz arasında ovaladıktan sonra kapıdaki ağaç direklere vura vura kirini-çamurunu bir toz bulutu halinde göğe savurarak temizleyip yumuşattığımız- yamalı veya yırtık yün çorapları üstüne giydiğimiz kara lastikler olurdu. Gömleklerimizi de “dırı” denilen siyah çizgileri olan gri bir bezden yine annem biçer, Singerle dikerdi. Çayören çocukları için bir ceket, bir gömlek, bir pantolon yaza da yetiyordu, kışa da! Bir elimde ya da omzumda içinde sabah yiyeceğimiz ile öğlenliğimizin konulduğu kirli bir torba, öteki elimde sıcak külde kavrularak sağlamlaştırılmış bir metre uzunluğunda düz bir alıç değneği olurdu.

Genelde, küçük sürümüzü her sabah erkenden Çögürlü’nün yokuşundan çıkardıktan sonra şimdi bulunduğum tarlaların tumlarından karşıda görülen meşe korusuna götürürdük. Meşe korusuna dar ve derin bir vadiden geçilerek gidilir. Vadinin içinde küçük bir su akar, suyun kenarlarında çayır otları, papatyalar,kuzukulakları, sığır kuyrukları, insan boyu yarpuzlar ve daha birçok çeşitli otlar biter. Kuzuları daha çok bu vadide ve vadinin yüksek yamaçlarında yayardık. Korunun içinde arpa ve buğday ektiğimiz tarlalarımız vardı. Meşeliğin içinde yüksekçe bir yere anne-babamız taş, çamur, kurumuş keven, yağmurdan çürümüş otlar, ekin saplarından bir kulübecik yapmışlardı. Ağılın önünde küçücük bir göl vardı. Öğlen olduğu zaman sıkışık bir küme oluşturup yayılmaktan vazgeçen kuzuları gölün kıyısındaki ağaçların gölgesine götürürdük, kuzular gölgede hemen yatarlardı. Biz de yemeğimizi yedikten sonra gölede kurbağa, kırda kertenkele, bazen de yılan öldürmeye çalışırdık. Öğlen yemeğimiz her zaman aynı fakat doyurucu olurdu; ebem, sabah yola çıkarken torbamıza kalaylı bir tasta tereyağlı bulgur pilavı, iki ağaç kaşığı, bir demet taze soğan, yetmişlik rakı şişesine yoğurt, 4-5, bazen daha çok lavaş ekmeği kordu. Çoğu kez yemeğimiz artardı, kurtlar kuşlar yesin diye kayaların üzerine korduk. O günlere ilişkin ayrıntılar, pek aklımda değil artık. Ama bazan, gözlerimi yumarak o günlere uzanabildiğim anlar, dünyayı sanki bir kez daha çocuk gözleriyle görür gibi oluyorum. Her gün akşama doğru gölgeler uzayıp korunun üstünü bastığında yorgun, ama gün boyu büyük bir yalnızlıktan kurtulmanın verdiği hazla dönüş yolunu tutuyor; kuzuları güneş ışınlarının aydınlattığı tozlar içinden vadinin köy tarafına geçirerek, kırmızımsı altın tarlalar arasından, ırgatların tanıdık sesleri ile gecelerini köyün hemen altındaki selvilerde tüneyerek geçiren saksağan sürülerinin köye doğru uçarken çıkardıkları seslerini dinleyerek, yaya yaya köye dönerdik.

Bir Tomuz günü, neydi, nasıldı, bilmiyorum. İçimde kahraman olmak, köyde benden övülerek söz edilmesi isteği belirdi. Gölgeler uzayıp üstümüzü bastığında her akşamki gibi kuzuları vadinin köy tarafına geçirmedik, korulukta yaydık, güneş, Toplağın ardında battı ve akşam üzeri, geç saatlerde, kurşuni bir pus halinde alacakaranlık bastırınca küçük sürümüzü geceleyecekleri ağıla doldurup ağılın kapısını arkadan koslayarak kuzuların içinde, yerde yattık, uyumuşuz. Uzaktan gelen bağrış çağırışlarla uyandık. Dışarı çıktım, zifiri karanlıktı. Karanlıkta görünmeyen, ama gelen seslerden vadinin köy tarafındaki gedikte oldukları anlaşılan annemle babam adlarımızı söyleyerek “neredesiniz, orada mısınız ?! “ diye sesleniyorlardı. Kuzuları ağıldan çıkardık hep birlikte gece karanlığında taşlı dikenli yol boyunca 2-3 saatlik bir yolculuktan sonra evimize geldik. Çok bozulmuştum, çünkü dağda gece kalamamıştık, yani köyde herkesin “gece dağda kalmışlar” diye övdükleri kahramanlar olamamıştık.

Güneş Gatırlı’nın üzerine geçtiğinde bulunduğum yerden sersem bir kafayla ayrılıyorum, bir rüyada gibi bayır aşağı iniyor, bahçeler içinden geze geze birkaç yıldan beri yağmur yağmadığı için kurumaya yüz tutmuş Araplı deresine varıyorum. Derenin kıyısında kavak ve söğüt ağaçları, ses çıkarmadan daldan dala atlayan bir iki saksağan, biraz ileride yana doğru bel vermiş ve duvarlarındaki çamur sıvaları dökülmüş bir bostan kulübesi… Akşam ilerliyor, yumuşak mavi, bir alaca karanlık dört bir yanı sarmıştı, eve dönüyorum. Araplı deresini izleyen patikadan eve dönerken hüzünlü duygular belirdi içimde. Annemle babam evin giriş kapısındaki küçük ayvanda oturmuş sohbet ediyorlardı. Karanlık karışıncaya kadar oturduk, gezdiğim yerleri anlattım. Geçmişi birlikte andık, duygulu anlar yaşadık. Annem, ekin tarlalarında kendisine pınarlardan taze soğuk su getirişimi, bazen de “ suyu gölgeye koy ki ısınmasın, bir daha getirmem” deyişimi hatırlattı. Eski günlerimiz uzak ve bulanık bir rüya gibiydi. Biraz dalgın, biraz da kayıtsızlık içinde, “Bu dağın başını niye bu kadar güzel buluyoruz, niye terk edemiyoruz?” dedim. Babam gülümsedi, yüzüme baktı.“ Burası bizim vatanımız, evladım! Doğru, güzel yerdir burası, çocukluğumuzun geçtiği yerlerde her şey güzeldir, kutsaldır.”dedi. Sonra evimize girip yemeğimizi yedik. Ben, her zamanki gibi yatmadan önce sigara içmek için ayvana çıktım. Köyde zaman zaman bir köpek havlıyor, tek tük ışıklar parlıyordu. Uluderinin, köyü kara şala bürünmüş bir kadın gibi saran, gecenin karanlığını yırtan uğultusu duyuluyordu.

Sen , bunları okuyan genç Çayörenli sen, bu anlatılanlara iç dünyanda birşey duymuyorsun ve belki de pek yukarıdan bir edayla, küçümsemeden başka bir duyguya yer vermezsin her halde; ama şuracığa oturmuş, bunları yazan ben, bir çocuğa rastlamışım da sanki ona köyümüzde bir patikayı hatırlatıyor ve bundan bir çeşit mutluluk duyuyorum.
cebe isimli Üye şimdilik offline Konumundadır   sendpm.gif Alıntı ile Cevapla
Yukarıdaki Mesaj için Yandaki 3 Kullanıcı cebe'e Teşekkür Ediyor...
Alt 28.08.2009, 11:05   #2
Salim58
Moderator
 
Salim58 - Ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
 
Salim58 Şuan Salim58 isimli Üye şimdilik offline Konumundadır

Üyelik Tarihi: 11.05.2009
Yaş: 55
Mesajlar: 59.381
Tecrübe Puanı: 10 Salim58 ist jedem bekanntSalim58 ist jedem bekanntSalim58 ist jedem bekanntSalim58 ist jedem bekanntSalim58 ist jedem bekanntSalim58 ist jedem bekannt
Standart Cevap: ÇAYÖREN’DE BİR YAZ GÜNÜ

çocukluğuma gittim daldım o günlere hüzünlü gözlerle okudum benimde anlatacaklarım çokta anlatmaktan çok düşünmeyi seviyorum bazen maziye dalıyorum nereden nereye ve başka nerelere işte onu bilmiyoruz

güzel bi paylaşım ve güzel bi anlatım teşekkürler kardeşim sağol
__________________
Asil İnsan İdare Eder, Aciz İnsan Şikayet Eder, Basit İnsan İftira Eder, Dürüst İnsan Sabreder...
Salim58 isimli Üye şimdilik offline Konumundadır   sendpm.gif Alıntı ile Cevapla
Yukarıdaki Mesaj için Yandaki 3 Kullanıcı Salim58'e Teşekkür Ediyor...
Alt 11.02.2016, 13:57   #3
cebe
Tecrübeli Yiğido
NO AVATAR
 
cebe Şuan cebe isimli Üye şimdilik offline Konumundadır
Son Aktivite: 17.08.2016 15:36

Üyelik Tarihi: 12.01.2009
Mesajlar: 245
Tecrübe Puanı: 495 cebe FORUMLARA KATILIMI BIRAZ DAHA ARTABILIR
Standart Cevap: ÇAYÖREN’DE BİR YAZ GÜNÜ

cebe isimli Üye şimdilik offline Konumundadır   sendpm.gif Alıntı ile Cevapla
Yukarıdaki Mesaj için Yandaki 3 Kullanıcı cebe'e Teşekkür Ediyor...
Alt 11.02.2016, 13:58   #4
cebe
Tecrübeli Yiğido
NO AVATAR
 
cebe Şuan cebe isimli Üye şimdilik offline Konumundadır
Son Aktivite: 17.08.2016 15:36

Üyelik Tarihi: 12.01.2009
Mesajlar: 245
Tecrübe Puanı: 495 cebe FORUMLARA KATILIMI BIRAZ DAHA ARTABILIR
Standart Cevap: ÇAYÖREN’DE BİR YAZ GÜNÜ

cebe isimli Üye şimdilik offline Konumundadır   sendpm.gif Alıntı ile Cevapla
Yukarıdaki Mesaj için Yandaki 4 Kullanıcı cebe'e Teşekkür Ediyor...
Cevapla


Konuyu Toplam 1 Üye Okuyor. (0 Kay?tl? Üye Ve 1 Misafir)
 
Seçenekler Arama
Stil

Yetkileriniz
Konu Acma Yetkiniz Yok
Cevap Yazma Yetkiniz Yok
Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
Mesaj?n?z? De?i?tirme Yetkiniz Yok

BB Code is Açık
Smileler Açık
[IMG] Kodları Açık
HTML-Kodu Kapalı

Hizli Erisim

Benzer Konular
Konu Konuyu Başlatan Forum Cevaplar Son Mesaj
Sensiz Bırakma Beni sevdagülü Serbest Kürsü 4 30.05.2009 18:15
Sivas, bize Başkan'ımızın emaneti H_Turan Röportajlar 0 27.05.2009 19:32
Kuran'da Evrim Yoktur kaanansay Muhtelif konular 3 27.04.2009 15:09
Sivas Bize Başkanımızın Emaneti Sivaslilar.Net Anasayfa Haberler 10 16.04.2009 17:23
ALLAH YOLUNDA ÖLENLER ÖLÜ DEĞİLDİR kaanansay Dini Bilgiler 4 01.04.2009 22:42


WEZ Format +2. ?uan Saat: 19:14.


Powered by: vBulletin. Copyright ©2000 - 2021, Jelsoft Enterprises Ltd.

Copyright © - Bütün Haklar Sivaslilar.net'e aittir.