|
SİTE ANA SAYFA | Galeri | Kayıt ol | Yardım | Ajanda | Oyunlar | Bugünki Mesajlar | Arama |
Dünya ve Türkiye'den Haberler Dünya ve Türkiye'deki tüm haberleri burada bulabilirsiniz |
![]() |
|
Seçenekler | Arama | Stil |
![]() |
#1 |
Usta Yiğido
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() LaEdri Şuan
![]() Üyelik Tarihi: 12.06.2006
Mesajlar: 6.011
Tecrübe Puanı: 1274
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
![]() İsmail Ağa Caddesi’nde mini etekli NİŞANTAŞI’NDA TÜRBANLI
Nihat Odabaşı’nın fotoğraflardan sonra posta kutuma düşen mesajlardan biriydi: "Soyunmakta ne var, kolaysa örtün güzelim! Örtün de, bu ülkedeki baskıyı, zulmü gör..." İşte her şey, bu kışkırtıcı mesajla başladı. Mesajı atan kişinin herhalde aklına gelecek son şey, benim bu sözleri ciddiye almamdı. Ama aldım. Çünkü merak ettim. O herkesin diline düşmüş, milleti de birbirine düşürmüş "bez parçası"nı kafama bağlayıp, şehri İstanbul’da bir o semte, bir bu semte gidecektim. /_np/7910/8387910.jpg Bütün toplu taşıma araçlarına binecektim. Kafelere, barlara, gece kulüplerine girecektim. Bir süreliğine, "karşı mahalle"ye geçecektim. Şurası kesin ki, hem çok eğlenecek hem de çok şey öğrenecektim. İnsan, tek başına eğlenemiyor! Biri gerekiyor, bir arkadaş. İşte Demet, burada... Kızım ile kızı kanka: Alya ve Lila. Müthiş ikililer. Kızlar da yaramaz, anneleri de! Demet’e "İstanbul’da benimle birlikte birkaç gün İslami hayat tarzına uygun takılır mısın?" diyorum. Şaşırıyor, "Ne yapacağız yani?" diyor. "Başımızı örteceğiz, sokaklara çıkıp dolaşacağız. Tabii ki, türbanlıların gerçek ruh halini anlayabilmemiz mümkün değil. Zaten bizim iddiamız da, ’karşı mahallenin kadınlarını anladık’ olmayacak. Biz sadece şeklen de olsa, neler hissettik, nelerle karşılaştık, onu anlatacağız..." "Tamam" diyor, "Ben varım..." * Şimdiye kadar hep "Nasıl açılacağız?" diye düşünmüşüz. İş, kapanmaya gelince bir hayli zorlandık! Ne giyeceğiz, nasıl yapacağız, nasıl örtüneceğiz, kural nedir, ne yaparsan komik olursun, ne yaparsan ciddiye alınırsın... Bilmiyoruz. Ama azimliyiz, öğreniyoruz. Demet, evden bir pardösü getiriyor, jean üzerine giyiyor, belini de sıkıyor, kafaya da bir eşarp, aman Allah’ım Fransız gibi oluyor. "Yok" diyorum, "Olmadı. Bizimkilerin örtüsü bu kadar Avrupai değil. Başka bir çözüm bulmak lazım..." İmdadımıza, Tekbir yetişiyor. Tesettür giyimin önde gelen markalarından. Çok yardımcı oluyorlar, kıyafet yolluyorlar. Önce, spor takılmaya karar veriyoruz. Ben pantolon üzerine tunik gibi bir şey giyiyorum, Demet etek-ceket. Ama asıl değişimi, kafamız kapanınca yaşıyoruz. * "Duyamıyorum seni Demet!" Maruz kaldığımız ilk şey, ses kaybı. Şöyle ki, türbanın altına bir "bone" takılıyor. Kaymasın diye. İşte o bone, kulakları kapatıyor. Bir de tepesine türban... Etti mi sana iki kat... Duy, duyabilirsen... Ben kendimi uçakta gibi hissettim. Hani basınç değişince kulakların tıkanır ya, o hesap... Biri bir şey söylediğinde, elimle kulağımı dışarı çıkarma ihtiyacı hissediyorum. Cep telefonunu da bonenin içine sokmaya çalışıyorum. Leman, sağ olsun, kafamızı hediye paketi haline getiriyor, ilk iğne boynumuzun altına... Ötekiler çeşitli yerlere... İşte hazırız! Bekleyin bizi sokaklar geliyoruz... Nişantaşı Abdi İpekçi’de şöyle bir baştan aşağı yürümeye karar veriyoruz. Sonra House Cafe, Beymen Brasserie, Allah ne verdiyse... Uzun uzun Louis Vuitton’un önünde dikiliyoruz, vitrine bakıyoruz. Benim kolumda çakma bir Louis Vuitton var, "karşı mahalle"nin bir kısmı da çok meraklı hem marka çantaya, hem da eşarba... Longchamp, Hermes, Dior tercih ettikleri markalar... Ama en çok Burberrys eşarp seviyorlar... Hayvan desenli olduğu için Versace tercih edilmiyormuş. Cama yansıyan görüntümüze bakıyorum ve "Bu, ben miyim?" diye şaşırıyorum. Leman’ın sözleri kulağımda o esnada, "Seni okuyan bir sürü türbanlı var, hepsiyle aranı bozacaksın. Sakın bütün hissettiklerini yazma" demişti. Bakın, bozulmak, darılmak yok... Ne hissediyorsam yazacağım... Amacım, kimseyi yargılamak değil... Ama size yalan söylemek istemiyorum, lafı kıvırmak da... Benim türbanla uyum sağlayabilmem mümkün değil. Bir kere yakıştıramıyorum kendime, olmuyor, aynada başka biri çıkıyor karşıma... Şu anda da kafamı cendereye sokulmuş gibi hissediyorum. Öyle bir baskı, sıkışıklık, rahatsızlık... Her tarafım terliyor, şıpır şıpır, sırtım, gıdım, ensem, şakaklarım... Yanımda yürüyen Demet’le konuşabilmek için, kafamı çevirmem yetmiyor, tüm bedenimle dönmem gerekiyor, dünyayı 180 derece algılayamıyorum... Şaşırtıcı bir tespit, eskiden yolda yürürken insanlar bana bakardı. Gazeteci olduğum, beni tanıdıkları için değil, evvel eski bakarlardı. Bir enerjim vardı, hayat akardı içimden, geçerdi, hissederdiniz, hissederdim. O şimdi yok. Ben sanki matlaştım. Kimse, benimle göz göze gelmek istemiyor. Yokum sanki. Acayip bir duygu. Hayat boyu ayrışmaya, farklı olmaya çalışmışım. O da şimdi yok. Bedenim bile sanki benim değil. Demek ki, saç deyip geçmemek gerekiyor, bir bildikleri var ki kadınların kapanmasını istiyorlar, çünkü saç kapanınca, insanın yüzünün anlattığı şey azalıyor, kaba hatları çıkıyor, burnu öne fırlıyor... Ve sizi temin ederim en büyük yalan "Türban göze vurgu yapıyor, gözün güzelliğini ortaya çıkarıyor..." E bir şeyle avutacaklar kadınları! Dezavantajı o kadar fazla ki, avantajından söz edilemez bile... * Aklımda bunlar, Abdi İpekçi’yi boydan boya yürüyoruz, Beymen’in yanından arka caddeye geçiyoruz... Doğru ya doğru, Nişantaşılılardan bir tepki bekliyoruz, "Hooop!" filan desinler ya da kötü bakışlar fırlatsınlar... Hiçbir şey olmuyor. Yeryüzünde kimsenin umurumda değiliz. Bir bakış fırlatıp hayatlarına devam ediyorlar. Laf yok, hakaret yok. Mahalle baskısı yok. * House Cafe’de latte’mizi içiyoruz. Yine problem yok. Biraz hüzünlü bakışlar var, o kadar. Bir müdahale, bir aşağılama? Asla. Bir ara bana power pilates yaptıran hocam Hakan’ı görüyorum. Şöyle bir bakıyor suratıma, tanımıyor. Alıştım, birkaç tane daha tanıdıkla karşılaşıyorum, herkes kös bakıp geçiyor. O yüzden zaten "karşı mahallenin kadınları" kafalarına renkli renkli baş örtüleri takıyorlar. Bir top kumaşa dönüyorlar. Kendilerini bir şekilde göstermek istiyorlar. Bu da çok anlaşılır, çok insani... O mahalle, bu mahalle, hepimiz beğenilmek isteyen kadınlarız aslında... Hüsrev Gerede’ye giriyoruz, kayınpederimin evine doğru yürüyoruz... Deniz Seki’ye iletilmesi için bir mektup vermek istiyor. Bari elden alayım... İşte Haldun Dormen en şeker haliyle karşımda... Bana diyor ki, "Kapıcıya bırakmıştım mektubu, aksilik işte, kapıcı da gezmeye gitmiş, buraya kadar boşuna geldiniz, üzgünüm..." "Önemi yok" diyorum, "Ayşe yarın gelip kapıcıdan alır..." "Yok yok, Ayşe zahmet etmesin" diyor, "Alya var, işi gücü var..." İnanmayacaksınız ama kayınpederim benimle konuştuğunun farkında değil! "Haldun Bey, benim Ayşe" diyorum. "Nasıl yani!" diyor. * Sıra Beymen Brasserie’de. Brasserie, Nişantaşı’nın sembolü... Gidip en öne kuruluyoruz, salata ve diet kola söylüyoruz. Bakalım ne olacak? Bir iki masa biraz acayip bakıyor. Çok az bir küçümseme... Ama o kadar. Personel çok kibar. Çok anlayışlı. Bence şöyle görünüyoruz, "Brasserie’de hep oturmak istemişler ama hiçbir zaman cesaret edememişler, bugün başarmışlar, kırmayalım, onlar da bizim insanımız. Kucaklayalım. Hem zaten asıl müşterimiz Güney’de tatilde, İstanbul da biraz boş, ne olur yani gelseler..." Bir ara garsona soruyoruz, "Çok rahat ettik burada, teşekkür ederiz!" "Ne demek!" diyor. "Eskiden olsa bu muhitte yadırganabilirdiniz ama artık alıştılar. Ayrıca bunda yadırganacak ne var, benim ailem de sizin gibi kapalı. Ben ve arkadaşlarım, biz herkese aynı muameleyi yapıyoruz. Hepimiz müşterilerimizsiniz. Her zaman gelebilirsiniz..." Sonra hızımızı alamıyoruz, kendimizi başka semtlere atıyoruz. Vapurla şöyle bir Üsküdar yapsak nasıl olur? Mısır alıp, motora biniyoruz. Tabii alışmamış başta, türban adam gibi durmuyor, rüzgár yüzünden bazen saçma sapan hallere giriyor. Birbirimizin örtüsünü kolluyoruz. Boğaz’ın rüzgárı, saçlarımızda gezinemiyor diye hüzünleniyoruz. Üsküdar’da, kalabalıklarda kayboluyoruz. Her yer bize benzeyen insan dolu. Varız ama yokuz. Minibüsle sahil boyu gidiyoruz, otobüsle geri geliyoruz. Neşelenmek için çiçek alıyoruz, kağıt helvalı dondurma alıyoruz, kalabalıkla birlikte meydanda oturuyoruz, gelen geçeni izliyoruz. Bir ara bir ayakkabıcı takılıyor gözüme, ayakkabımı boyatıyorum. Ayakkabıcıyla sohbet ediyorum. "Hadi" diyor Demet, "Karşıya, alkolsüz kokteyller içmeye, hafiflemeye..." * Ortaköy Four Seasons’da limonata içiyoruz... Herkes güler yüzlü... Kılık kıyafetimiz hiç sorun olmuyor. Ortaköy Meydanı’na yürüyoruz, hava da nasıl sıcak, pişiyorum. Üzerimdeki her şey fazla geliyor. Ortaköy acayip kalabalık... Gözlükler deniyoruz, esnafın biri "Bunlar manken!" diyor, ay bir mutlu oluyoruz, yaşasın sonunda biri bizi beğendi, baktı ilgilendi... Muhtemelen ondan alışveriş yapalım diye ama olsun hoşumuza gidiyor. Hem "eski manken" demedi... Algıda seçicilik bu olsa gerek, bir eşarpçı görüyoruz, güzelleşebilmek için tek şansımızın farklı renkte eşarp takmak olduğunu biliyoruz, dükkanın sahibi çok kibar, "İçeride oğlum var, söyleyeyim çıksın, siz deneyin eşarpları" diyor... Da... Leman ve iğneler yok... Kafamızı açarsak yeniden nasıl bağlayacağız? Dükkanın sahibi, bir tuhaflık olduğunu fark ediyor, "Yeni mi kapandınız?" diye soruyor. Acıyarak, şefkatle... Ama yargılayarak değil... Kem küm edip geçiştiriyoruz. Demet, pembe bir eşarp seçiyor kendine, ben mavi... Ortaköy meydanına gidiyoruz, Levent arkamızda gölge gibi takip ediyor bizi. Bir süre kayıkların üzerinde oturuyoruz, geleni geçeni izliyoruz. Şimdi istikamet Ortaköy House Cafe ... Boğaz’ın en güzel yerindeki kafeye girince, "Oh be" diyoruz, bir güzel bara kuruluyoruz. Her çeşit insan var içeride, kimse kafasını bile kaldırmıyor. "Bugünün en heyecan verici alkolsüz kokteyli ne?" diye soruyorum. Bir Mohito geliyor ki... İçine atla o kadar güzel, o kadar serin... Bir ara aklıma düşüyor, "Yoksa bunlar bizimle dalga mı geçiyorlar?" diyorum, anladılar da numara mı yapıyorlar... Yooo, gerçekten tanımıyorlar. Servis iyi ve hızlı... Orada Demet’le kara kara düşünüyoruz... Hiç beklediğimiz gibi çıkmadı... Mahalle baskısı sıfır... Yandık... Bunun haber değeri yok... Ya da var mı? Birilerinin bağırıp, çağırması lazımdı... "Gidin, defolun, sizi istemiyoruz" demesi... Demediler... Neyse ne, olan bu... Bir de Reina’yı deneyelim... Oraya girmeye çalışalım... Ne bileyim İzmir’e gidelim, Kordon’da çarşafla dolaşalım... Haşemayla yüzelim... Tüm bunları, alkolsüz kokteyl içerken düşündük. Bir de alkollü içseydik! Fatih’te minik etekle dolaşma fikri de o anda ortaya çıktı... "Madem bizim mahallede türbanlı dolaştık... Bir de karşı mahallede mini etekle dolaşalım... Bakalım ne olacak?" Aaaaaa, şurada dikilen Ferzan Özpetek değil mi?/_np/7911/8387911.jpg Üzerinde bir tişört, bir bermuda, ayağında parmaktan geçme terlikler, Teşvikiye Palas’ın önünde birini bekliyor, yoldan gelip geçenlere bakıyor, bizi de tepeden aşağıya şöyle bir süzüyor. Ona doğru yürümeye başlayınca, yüzünde rahatsız bir ifade görüyorum. Türbanlılar bu kadar direkt, doğrudan davranmıyor galiba, daha çekingenler, bizim gibi erkeklerin üzerine üzerine yürümüyorlar. Yanında duruyorum ve "Beni tanımadın mı?" diyorum. "Tanışmış mıydık?" diyor. "Ne demek tanışmış mıydık!" Benim onunla bir hukukum, bir arkadaşlığım var. Gözlerini, yüzümde gezdiriyor, tanıdık bir şey arıyor; bulamıyor. Deli mi ne, gerçekten tanımıyor. "Benim ben!" diyorum, "Ayşe..." "Hangi Ayşe?" oluyor. Hálá tık yok. Aman Allah’ım bu kadar mı değiştim? Kim olduğumu söylüyorum, şaşkınlıktan küçük dilini yutuyor, "Hiçbir şekilde tanımadım" diyor, ekliyor "Ama ikinizin de beden dilinde bir tuhaflık var, tam kapalılar gibi değilsiniz. Sonradan kapanmış gibi duruyorsunuz. Kocasının baskısıyla filan..." Abiye tesettür olayına da girdik /_np/7912/8387912.jpg Merak ettiğimiz bir şey daha var. Normal tesettür var tamam ama, bunun bir de lüksü var. O nasıl tepkiyle karşılanıyor acaba? Bir başka deyişle "abiye tesettür". Demet siyahlara bürünüyor, ben beyazlara. Gözümüze kalem-malem de çekiyoruz. Şimdi kendimizi daha bir kadın gibi hissediyoruz. En büyük nedeni de ayağımızdaki topuklular. Daha zengin bir görüntümüz var, zavallı gibi durmuyoruz. Şöyle bir gözlemimiz oldu; zenginlik, genel olarak insanların sinirine dokunuyor, daha önceki kıyafetleri giydiğimizde bize şefkatle bakanlar, şimdi kaşlarını kaldırıyorlar.. "Ne işiniz var burada" ya da "Para el değiştirdi, artık bunların parası var" gibisinden. Ama yine de mahalle baskısı yok. Biz, iki kadın, çok eğleniyoruz. Bu halimizle bir sürü yere gidiyoruz. Derken soluğu Akaretler’deki W Otel’de alıyoruz. Direkt içeri giriyoruz, bara çıkıyoruz, hiç sorun olmuyor. Sonra Der Die Das’a uğruyoruz. Nihat Odabaşı, Aslı Altan, Deniz Akkaya, Mahmut Anlar, Ender Sanal, Murat Patavi bir ekip halinde oradalar. Nihat, benim Nihat, "Michael Jackson anısına siyah ve beyaz giyinmiş iki kadın geldi" diye espri yapmış. Ama tanımamış! Bebek Kahve’deyiz Olmaz demeyin oluyor... Bebek Kahve’ye gidiyorsun, bin yıllık Selo seni tanımıyor./_np/7914/8387914.jpg Oysa, her şey aynı... Her zaman oturduğun yere oturuyorsun. Her zamanki gibi büyük Adaçayı istiyorsun. Farklı olan tek şey, kafandaki türban... Biz "Hop! Burası size uygun bir yer değil! İkileyin" türünden itici bir tepki bekliyorduk. Olmadı. Her zamanki Bebek Kahve’ydi. Parayı ödemek için içeri Selo’nun yanına gidiyorum. Tanımıyor. Parayı ödüyorum. "Özcan nerede?" diyorum. "Ameliyat oldu." "Aaa çok geçmiş olsun ne ameliyatı?" "Tiroid" diyor, "Telefonu kaç? Bir arayayım" diyorum, "Bilmiyorum ki" diyor. "İnsan bu kadar yakını olan birinin telefonunu bilmez mi?" diyorum. Selo, ona sürekli sorular soran türbanlı kıza sinir oluyor, numarayı veriyor ve "Hadi işim var hadi, hadiiiii..." diyor. Abi, bu ayrımcılık ne b.k yiyeceğiz? Reina komedisi Reina’ya girmek için kendimize isim uyduruyoruz: /_np/7915/8387915.jpg Fatima Abbas ve Rana Ebubekir... Dubailiyiz. Kebaba da çok meraklıyız. Köşebaşı Dubai’de açıldı, pek sevdiğimiz bir lokanta, tatil için İstanbul’a gelince, o sevdiğimiz lokantanın denize nazır şubesinde kebap yemek istiyoruz. Rezervasyon tamam. Gazeteden bizim için yapıyorlar. Fakat bir ültimatom var: "Çarşaflılarsa unutun, giremezler!" "Yok yok deniyor, misafirlerimiz modern tesettürlü." "Tamam o zaman." Ben fosforlu yeşil bir el feneri gibiyim. Demet, sarılar içinde. Reina’nın kapısında dikiliyoruz. Size ne kadar eğlendiğimizi anlatamam. Girişteki paniği görmeniz lazım... Koca koca adamlar bizi görünce ne yapacaklarını şaşırıyorlar. Gülmemek için kendimizi zor tutuyoruz. Almak istemiyorlar ama nasıl kıvıracaklarını bilmiyorlar. Bütün trafik durdu herkes bize bakıyor. Al sana mahalle baskısı! Ama yani olabilecek en kibar biçimde, gece kulübüne giremeyeceğimizi söylemeye çalışıyorlar. Dubailiyiz ya güya, İngilizce konuşuyoruz, "Ama rezervasyonumuz vardı" diyoruz, defterden adımızı bulmak için uğraşıyoruz. Aralarında konuşuyorlar, "Abi giremez bunlar, içeride isyan çıkar, baksana tamamen kapalılar, olmaz... Söyle... Bir şey uydur!" "Sizin rezervasyonunuz akşam üzerineymiş, şimdi geç oldu, artık gece kulübü. Giremezsiniz" diyorlar. Ne kadar yaratıcılar! "Yoo biz şimdi de yeriz, önemi yok" diyoruz. "Ablacığım" diyor, "Çok alkol var içeride... Neydi bunu İngilizcesi... Too much alcohol... Gelmez sana..." "Biz alışığız" diyoruz, "Dubai’de gidiyoruz kulüplere... Diet kola içiyoruz..." "Abi bunlar Dubaili, orası acayip bir yer, sen direkt de ki, İstanbul’da türbanlılar giremiyor böyle yerlere..." "Oğlum diyemem... Ayrımcılık bu..." "Demezsen yarın yine gelecekler, ne b.k yiyeceğiz?" O sırada "Yarın akşam 7’de gelelim o zaman" diyorum ben. "Gördün mü" diyor, "Mahvolduk!" Görevlilerin hali o kadar perişandı ki daha fazla zorlamayalım diyoruz. Arabaya biniyoruz ve karnımız ağrıyıncaya kadar gülüyoruz. Pislikten başka bir şey değilsiniz! Kim ne derse desin... Gözü karayım./_np/7916/8387916.jpg Bir sürü şeye balıklama atlarım. Benim tehlike çanlarım bir türlü çalmaz. Hep "Bir şey olmaz!" derim. Dere tepe düz giderim. Hayatımda ilk defa "Yapmayalım, değmez!" diyorum. Korkuyorum, ödüm patlıyor. Neden? Çünkü Fatih’teyiz. Üstelik mini etekliyiz. Kimseyi rahatsız ya da huzursuz etmek istemiyoruz, tahrik etmek için de uğraşmıyoruz, nasıl bizim mahallede tesettürle dolaştıysak, nasıl İzmir’de çarşafa girdiysek, Fatih’te de mini etekle dolaşır mıyız, nasıl dolaşırız, onu merak ediyoruz. Tepkileri görmek istiyoruz. Yaradana sığınıp, yürümeye başlıyoruz. Fatih genelinde hiçbir şey olmuyor. Normal bir semt. Tamam, belli ki mutaassıp insanlar yaşıyor, tek tük askılı ya da kolsuz elbiseli kadın var. Bize biraz tuhaf bakıyorlar ama içimdeki tehlike çanları çalmıyor. Amaaaaa... İsmail Ağa Caddesi’ne gelince... Hayatımda böyle bir şey görmedim. Aklımdan çıkmıyor. Pakistan gibiydi. Herkes cüppeli, sarıklı, sakallı... Kadınlar çarşaflı... Yolun başında, tek tük görüyorsun, sonra çoğalıyorlar, birden her taraftan siyah çarşaflı kadınlar çıkıyor. Ve arkalarından gelen cüppeli adamlar... Yanlış anlaşılmasın, kim ne isterse giysin ama orası Türkiye gibi değildi, İstanbul’da gördüğüm hiçbir yere benzemiyordu, zaman sanki gerçekten durmuştu. Fatihliler için bile marjinal bir yer. Barbie bebeklerini tahrik edici bulanlar işte onlar... Fatih’te dolaşırken tanıştığımız çok şeker tesettürlü bir arkadaşımız var, bize diyor ki "Yürürsünüz, Allah’ın izniyle yürürsünüz... Bir arkadaşımızı tokatlayarak sersem ettiler... Siz hiç durmayın, hızlı adımlarla caddeyi baştan başa yürüyün. Bir şey olursa koşabilirsiniz değil mi?" Şimdi bu lafları siz duysanız ne yaparsınız? Korkmaz mısınız? Ama başladığımız işi bitirmek gerek. Caddeye dalıyoruz. Sağlı sollu hacı yağı satan dükkanlar var, dini kitaplar, Kuran’lar, antika köstekler, tesettür kıyafetleri, aksesuvarlar... Ortada da meşhur İsmail Ağa Camii. Önümüze bakarak yürüyoruz. Bir an çıplakmışız gibi bir duyguya kapılıyoruz çünkü öyle bakıyorlar. Uzaktan bizi izleyen fotoğrafçı arkadaşımız Levent bile tırsmış durumda. Üzerinde turuncu bir tişört var diye laf yemiş. Bizim yediğimiz lafın, haddi hesabı yok. Hele, sakallı cüppeli bir adam "Pislikten başka bir şey değilsiniz!" deyince... Demet’le göz göze geliyoruz, adımlarımızı hızlandırıyoruz. Ve kendimizi arabaya atıyoruz. Byeeee İsmail Ağa Caddesi! Zulmün adı haşema Girdim mi ben şimdi suya? Değiyor mu su vücuduma? İnanır mısınız, tam kavrayamıyorum, neyin ne olduğunu anlamıyorum. Lisede bir kere elbiselerimle suya düşmüştüm ben, öyle bir his. Birden ana rahminde bile suda olduğumuz geliyor aklıma, su öyle bir şey, bizim varoluşumuzun bir parçası, doğal olanı suyun tenimize değmesi, bizi sarıp sarmalaması... AYŞE KARŞI OTELDE / FOTO GALERİ AYNADAKİ suretim beni katıla katıla güldürüyor. Ben bir Ninja Kaplumbağa’yım! Alışık olmadığım bir görüntüyle karşı karşıya olduğu için abartıyorum ama öyle... Tarifi yok komikliğimin. Maruz kaldığım zülmün adı haşema. Üzerimde şu anda... Kat katım. Altımda, dansçıların giydikleri gibi bir tight. Üzerinde, alttan çıtçıtlanan, sadece ellerimi açıkta bırakan uzun kollu bir body. Onun üzerinde yağmurluk gibi bir şey. Kafamda bir bone. Bonenin üzerine de, bende kötü çağrışımlar uyandıran bir kukuleta. Sosis gibiyim. Patladım patlayacağım! Sinirimiz bozuldu, Demet’le gülüyoruz. Onun haşeması biraz farklı bir model ama en az benimki kadar rahatsız. Ayağında büzgülü bir pantolon, üzerinde bir yağmurluk. Kafasında bir bone. Bonenin tepesinde de boynu ve çene altını kapatan, yandan cırt cırtlı bir başlık. Personel biraz fazla ilgili Sabahın köründe İstanbul’dan İzmir’e uçtuk. Uçakta da kapalıydık. Biz artık böyle yaşıyoruz, her şeyi kafamız kapalı yapıyoruz, uyuyoruz, yiyoruz, içiyoruz... Bir yüzmediğimiz kaldı! Şimdi onu deneyeceğiz. Halka açık bir yerden girip, insanları rahatsız etmek istemedik. Kendimize, tesettürlülerin gittiği Ege’de bir otel seçtik. İzmir’e birkaç saat uzaklıkta, Çeşme yakınlarında... Rezervasyonu Demet yaptı, bir gecelik yer ayırttı. Fatma Demet Kalender Şen adına. "Göbek adın, olaya cuk oturdu..." diyorum, gülüyor. Personel gayet tatlı, biraz fazla ilgililer ama olsun... Nereden geldiniz? Türkiye’de mi yaşıyorsunuz? Otelimizi kimden duydunuz? Sordukça soruyorlar. Bizi getiren arabanın plakasına bile istiyorlar. Mail adresi, doğum tarihi, nüfus cüzdan örneği... Demet’in kimliğini resepsiyona bırakıyoruz. Benimkini bilahare vereceğiz, odaya yerleştikten sonra... Yani öyle diyoruz... Haşemalarımızı üzerimize geçirip, fıştırı fıştırı oteli keşfe çıkıyoruz... Sonrasında işte o hep beklediğim an geliyor: Üzerimizdeki bu tuhaf şeylerle denize gireceğiz. Bakalım n’olacak? Önce bir tereddüt geçiriyorum, sonra kendimi suya bırakıveriyorum. Girdim mi ben şimdi suya? Değiyor mu su vücuduma? İnanır mısınız, tam kavrayamıyorum, neyin ne olduğunu anlamıyorum. Lisede bir kere elbiselerimle suya düşmüştüm ben, öyle bir his. Birden ana rahminde bile suda olduğumuz geliyor aklıma, su öyle bir şey, bizim varoluşumuzun bir parçası, doğal olanı suyun tenimize değmesi, bizi sarıp sarmalaması.... Bir de şu halimize bak... Acayip sinir oluyorum. Bu ne haksızlıktır. Ne saçmalıktır. Ay o kadar üzücüydü ki, anlatamam. Tüm tecrübelerimiz arasında, bizi en çok kahreden bu oldu. "Karşı mahalle"nin kadınlarının bir kısmı hiç yüzmüyor ya, onları çok iyi anlıyorum. Hak da veriyorum, bunu yaşamaktansa, yüzmemek daha iyi. Yağmurlukla suya girer mi insan? Sudan çıkması ayrı felaket Üzerindekilerle duş alır mı? Öyle bir şey işte. Bir tek ayakkabı eksik ayağında. O halde, kano da yapıyoruz. Sudan bu haşema denilen şeyle çıkması da bir felaket. Mayo ya da bikini hemen kuruyor, bununla kalakalıyorsun, ne yapacağını bilmiyorsun. Öylece ıslak duruyorsun. Demet’in paçalarından kilolarca sular dökülüyor. Şaşkın şaşkın birbirimize bakıyoruz. İskeleye oturup, kurumaya çalışıyoruz. 1.ŞOK Vay be... Kadınlar havuzda üstsüz güneşleniyor İkinci deneyimimiz, bir tatil köyü değil... Daha küçük bir yer... Bir butik otel... Çeşme’de... Bakın, burası çok daha eğlenceli... Elimizi kolumuzu sallayarak giriyoruz... Zaten tesettürlü olmak tuhaf bir şey, kimse sana bir şey sormuyor, güvenlik kontrollerinde fazla aramıyor, hep bir anlayış, şefkat, erkekler tacizde bulunmuyor, müthiş bir kalkanmış... Direkt havuza yürüyoruz... Kocaman bir villa düşünün, geniiiş bir bahçe, bu bahçede iki havuz var, biri kadınlara diğeri erkeklere özel, yine tentelerle çevrili ama yeşil iğrenç tentelerle değil... Plajı da kadın ve erkekler dönüşümlü olarak kullanıyor. Plajlarıyla çok gurur duyuyorlar, yol geçmiyor, bina yok, dikizleyen yok. Otelin etleri helal kesim, bununla da çok gurur duyuyorlar. Sadece 30 odası var. Popüler bir yer, tamamen dolu, yurtdışından da müşterileri oluyormuş. Bize verebilecekleri oda yoktu. Günübirlik takılıyoruz. İlk şokumuzu havuzda yaşıyoruz. Şöyle ki, havuzda üstsüz güneşlenen kadınlar var ve mayokini giymiş olanlar... "Vay be!" oluyoruz. Ne bileyim, o boynuna kadar kapalı tesettür kıyafetlerinin altından böyle seksi görüntüler çıkınca, insan biraz şaşırıyor. 2. ŞOK Serdar Ortaç’la göbek atıyorlar Barda, haşemalarımızla uslu uslu kahve içiyoruz. İkinci şok.... Serdar Ortaç filan çalmaya başlıyor ve göbek havası... O kadınların hepsi sudan çıkıyor, şezlonglarından kalkıyor, göbek atmaya başlıyorlar. Her yaşta kadın... Eller çırpılıyor... Beller, gerdanlar kıvrılıyor... Müthiş bir coşku... Aman Allah’ım bize doğru yaklaşıyorlar... Aralarına alacaklar bizi... Biz iki Ninja Kaplumbağa, ne yapacağımızı bilemiyoruz. İkimiz de göbek atma özürlüyüz. "Çok isterdik ama gitmemiz gerekiyor" diyoruz, sıvışıyoruz. Yanlış anlamayın, onları kınamıyorum... Bu mahalle, o mahalle... Giyinik soyunuk... Fark etmiyor. Kadın dediğin böyle, her durumda eğlenmek istiyor. Erkeğe derya deniz Erkeklerle kadınların havuzu ayrı... Birlikte yüzmüyorlar. Bunu anladık da... Neden en şahane şeyleri hep erkekler kapıyor? Otelin önündeki havuz, gayet davetkár duruyor, tatlı su havuzu, o işte, erkeklere ait olan havuz. Oğlan çocukları atlıyor, zıplıyor, adamlar keyif yapıyor... Bakar mısınız durumun saçmalığına, İslami kesim mislami kesim, erkekleri için değişen bir şey olmuyor, onlar doğuştan şanslı, mayolarıyla normal hayatlarına devam ediyorlar. Bedel-medel ödemiyorlar... Herhangi bir fedakárlıkta bulunmuyorlar... Erkekler için her şey kebap. Ya kadınlar? Zavallı kadınlar... Yanda, yeşil naylon tentelerle çevrilmiş bir yer var, hapishane gibi, dört tarafı kapalı, denizi bile görmüyor. Bir tek tepesi açık. İşte o göğe uzanan çirkin yeşil naylon-muşamba karışımı tentenin içinde kadınlar havuzu var. Banyo küvetine benzeyen deniz suyu ile doldurulmuş minik, özelliksiz, sevimsiz bir havuz. Orası kadınlara ait. Olacak şey mi, onlar balıklar gibi yan yana, o felaket yerin içinde güneşleniyorlar. Daha doğrusu, pişiyorlar, kavruluyorlar. Rüzgár yok, hiçbir şey yok. Serinlemek için de o ılık banyo küvetine giriyorlar. Bazıları haşemayla, bazıları mayoyla... Müzik çalıyor içeride, plastik masalar ve sandalyeler de var bir köşede, kadınlar öylece kendi aralarında takılıyorlar. Ağlamak istiyor insan, o kadar acıklı bir görüntü. Birden kendimi o kadınları isyana sürüklerken hayal ediyorum: "Görmüyor musunuz bu erkeklerin size neler yaptıklarını! Niye her şeyin en iyisi onların olsun? İtiraz edin, isyan edin, onları tehdit edin, havuzları değiştirin. Bununla da yetinmeyin, bu haşemaları onlara giydirin. Yoksa cinsel perhize gireceğiz deyin. Bu minyatür havuzda haşemalarla, varsın erkekler yüzsün..." 2 kişi için gecelik 230 TL ödedik 250 yatak kapasiteli bir otel. 2 kişi için gecelik 230 TL ödeyecekmişiz. Sloganı "Odalarımızda huzur verici deniz manzarası var!" Geceleri animasyon ekibi eşliğinde halk oyunları, skeçler ve fasıl grubu var. Aktiviteler, masa tenisi, dart, lagırt, su topu, su jimnastiği, kano, banana, ringo, su kayağı. Bak, haşema ile su kayağı yapmadım... İyi fikirmiş aslında! Biraz uzun bir yazı dizisi ama ilgniç olduğunu düşünüyorum..
__________________
Hani o, babasına ve kavmine, “Ne bu tapınıp durduğunuz heykeller?” demişti.(Enbiya-52) Konu LaEdri tarafından (13.07.2009 Saat 13:02 ) değiştirilmiştir.. Sebep: Arka Arkaya Mesajlar Yazdığınızdan Dolayı Flood Önleyici Devreye Girdi.Mesajlar Sistem Tarafından Otomatik Olarak Birleştirilmiştir.. |
![]() |
![]() ![]() |
Yukarıdaki Mesaj için Yandaki 2 Kullanıcı LaEdri'e Teşekkür Ediyor... |
![]() |
#2 |
Yeni Yiğido
![]() ![]() SaVrUlAnGaZeL Şuan
![]() Son Aktivite: 25.01.2010 13:09
Üyelik Tarihi: 01.04.2007
Yaş: 42
Mesajlar: 3
Tecrübe Puanı: 0
![]() |
![]() Allah'ın örtünme ayetine muhalefet edip beğenmeyen Ayşe Armanın mahşer günündeki Allah'ın huzurunda çekeceği azap karşısındaki yüz ifadesini görmeyi çok isterdim.
|
![]() |
![]() ![]() |
![]() |
#3 |
Usta Yiğido
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() cawus58 Şuan
![]() Son Aktivite: 25.03.2010 14:52
Üyelik Tarihi: 27.06.2009
Mesajlar: 2.010
Tecrübe Puanı: 755
![]() |
![]() Allah'ın örtünme ayetine muhalefet edip beğenmeyen Ayşe Armanın mahşer günündeki Allah'ın huzurunda çekeceği azap karşısındaki yüz ifadesini görmeyi çok isterdim. savrulangüzel sana aynen katılıyorum
![]() ![]() |
![]() |
![]() ![]() |
![]() |
#4 |
Usta Yiğido
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() goramaz Şuan
![]() Son Aktivite: 07.08.2022 01:47
Üyelik Tarihi: 06.07.2008
Mesajlar: 7.310
Tecrübe Puanı: 1321
![]() |
![]() suç sende değil de senin gibi bir aydın a(!) Allah'ın emrini oyuncak ettiren biz Müslümanlar da..
bir insan bu kadar mı halkından kopuk olur.''ne demek karşı mahallenini kadınları''..bu nasıl ifadeler... Bağnaz ve yobazlık böyle bişey olsa gerek...
__________________
Hoştur bana senden gelen, Ya hil'at ü yahut kefen, ya goncagül ya da diken, kahrın da hoş lütfun da hoş.
|
![]() |
![]() ![]() |
![]() |
#5 |
Usta Yiğido
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() kasparix Şuan
![]() Son Aktivite: 01.07.2011 16:53
Üyelik Tarihi: 19.04.2008
Yaş: 36
Mesajlar: 1.196
Tecrübe Puanı: 716
![]() |
![]() Ayşegül tesettürde
Vardı bir dönem öyle reklamlar; -gerçi hâlâ varlar- kendinden emin, yaptığı her şeyin doğru, hayatta yanlışı olmadığını düşündüğümüz birtakım isimler bir ürün için ekran karşısına geçip, 'bizzat denedim gördüm, tavsiye ederim' şeklinde reklam çekerlerdi. Kendilerine gizli bir entelijansiya atfeden kesim var bu ülkede. Hayatı bir oyun gibi algılıyorlar. Hayat derken sadece başkalarının hayatını değil, bizatihi kendilerininkini de öyle algılayıp, kendi yaşanmışlıklarını üzerimize zaman zaman boca ediyorlar. Bir dönem bu oyunu Çiçek Pasajı'nda oturup empati yapıyormuş gibi bir hava ile oynarlardı. Töreyi, eğitimsizliği, depremi, imkânsızlığı, fakirliği filan bu tür edalarla işlerdi bu güruh. Hani bizzat olay mahalline önyargısız yaklaşıp, dinlemek, anlamaya çalışmak gibi düşünceleri olmadı hiç. Şimdilerde ise bizzat o kostümlere bürünüp devam ettiriyorlar aynı oyunu. Hâlbuki kostüm farklı şeydir, anlamak çok farklı. Anlamak için dinlemek lazım, çaba lazım, samimiyet lazım evvela. Sanırım sadece ülkemize has bir gazetecilik modeli var. Bizzat kendi hayatlarını tezgâhta sergileyip müşteri memnuniyeti peşinde koşmak gibi. İsim vermek istemem, biraz alıngan oluyorlar zira. Ama bilirsiniz işte, 'geçen gece falanca yerdeydik, filan mekânın sahibi şöyle dediydi, biz böyle yaptıydık, Alaçatı da şöyle olmuş canım' gibi hayat-hatırat aktararak gün dolduran nadide insanlar. Birkaç gün önce Uygur Türklerinin sürgündeki liderinin haberini manşete çekmişti bir gazetemiz. Olay malum, neredeyse soykırım boyutunda bir zulüm ve kitlesel baskı var Çin'de. Ve siz bu iliğine kadar acı, kan, gözyaşı dolu olayın haberini süslediğiniz resimde hâlâ 'frikik' peşinde koşuyorsanız oynadığınız oyunun ahlaki sorunları da var demektir. Rabia Kadir'in dediklerinden çok bacaklarıyla ilgilenenlerin, en küçük toplumsal sıkıntıyı bile bir tür 'kişisel PR' ya da 'magazin' olarak algılamasını belki de yadırgamamak lazım. Dedik ya oyunun adı empati. 'Ay şekerim boynumu çeviremedim, sıkıldım, buram buram kıvrıldım' türü cümleler nasıl açıklayabilir şimdi inancı, inandığı gibi yaşamayı ve özgürlüğü? Kaldı ki, mesele 'içi geçmiş manken' tripleri ile 'karşı mahalledeyiz tamam' müptezelliği ile ele alınamayacak kadar derin ve mühim. Acı var kardeşim işin kökünde acı! Binlerce, on binlerce genç kızın paçavraya çevrilen hayatları, çalınan gelecekleri var. Siz 'Ay ne âlâ bizi manken sandılar' megalomanlığıyla salınırken sokaklarda, evlerin içinde elinden alınan hayatına ağıt yakmaktan göz pınarları kurumuş nice gencecik fidan var. Anlıyor musunuz? Gazetecilik denilen meslek bir tür 'Cin Ali' ya da 'Ayşegül' serisi değildir, olmamalıdır. Olmamalıdır, zira bu şekilde yerleşik bir zihniyet ilk başta kendi meslekî sonunuzu hazırlar. Nasıl mı? Gazeteci katalizör değildir, tepkimeye girmez, olayın parçası olmaz. Bugün başınızı yarım yamalak, moda-trendi örtüp muhafazakâr kesimde gezinmek size eğlenceli gelebilir. Ama yarın birisi sizden, 'hele doğuya gidip bir toprak ağasının üçüncü eşi kılığına gir' dediğinde zor durumda kalırsınız. Ya da 'tinerci çocuklara da yazık, birkaç gün tiner çek de haber yapalım' derlerse haliniz ne olur? Şahsen bu ülkedeki inançlı kesimin, başını örten insanların Reina, Laila'ya gitmek istediklerini zannetmem. Alınmadıkları için değil, gitmek istemedikleri için gitmezler. Ama bu ülkede bir medya grubunun yayın yönetmeninin 'kuruluşumda örtülü insan çalıştırmam' dediğini çok iyi hatırlıyorum. Keşke Ayşegül Hanım Nişantaşı'nda salınmak yerine holding medyasında iş arasaydı. Bakalım ona nasıl davranacaklardı. Bu memleketin çocuklarını eğitim binalarına almayan zihniyet ortalıktayken, içkili mekânlarda fink atmanın mantığını anlamak mümkün mü? Bir üniversite kampüsüne girmeyi denesenize ya! |
![]() |
![]() ![]() |
![]() |
#6 |
Usta Yiğido
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() goramaz Şuan
![]() Son Aktivite: 07.08.2022 01:47
Üyelik Tarihi: 06.07.2008
Mesajlar: 7.310
Tecrübe Puanı: 1321
![]() |
![]() o biraz sıkar işte... Müslümanlar olarak nasıl bu duruma geldik nasıl bu oyunun bir parçası olduk anlaşılır bir durum değil.
bir insan şunu diyebilr mi? ben gecenin bir yarısı uykumdan uyandım. aman Allah'ım insanın uykusundan uyanması nasıl zor bişey. sonra gidip karanlıkta 2 rekat namaz kıldım. eğilip doğruldum ama namaz beni hiç değiştirmedi ''diyebilri mi? insan sadece bikaç günlüğüne kapandı diye kapalıları tam manasıyla anlayabilir mi?insan uçağa bindi diye kuşları anlayabilir mi? yazık ki bunları yazan da bir gazeteci belki de kendini aydın zanneden bir zavallı.
__________________
Hoştur bana senden gelen, Ya hil'at ü yahut kefen, ya goncagül ya da diken, kahrın da hoş lütfun da hoş.
|
![]() |
![]() ![]() |
![]() |
#7 |
Usta Yiğido
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() seva Şuan
![]() Son Aktivite: 31.08.2010 20:51
Üyelik Tarihi: 04.02.2008
Yaş: 39
Mesajlar: 15.375
Tecrübe Puanı: 2165
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
![]() sen isteyerek giyinmiyorsunki onları bacıııı sanane diğerleri ne giyiniyorsa giyinsin sanane milletin neyle rahat ediyorsa onu giyinsin ha birde mini etek ilgili söylemiş ben söyleyim bi manken gördüm tvde mini etek giyinmiş çekiştirip duruyor güya etek yukarı çıkıyor hertarafı görünüyor bu kadar rahat olamayacaksan niye giyiyorsun kardeşim biride çıkmış askısız giysini giyinmiş göğüslerim açılacak diye çekiyor yav bu kadar rahat olamayacaksan niye giyiniyorsun ??
__________________
Allahım gönlümde olanı hakkımda hayırlı eyle, Hakkımda hayırlı olana gönlümü razı eyle. [Üye Olmayanlar Linkleri Göremez. Üye Olmak İçin Tıklayın...] CANDA ÖZÜR OLMAZ... |
![]() |
![]() ![]() |
![]() |
#8 |
Usta Yiğido
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() heartache58 Şuan
![]() Son Aktivite: 25.02.2014 13:13
Üyelik Tarihi: 23.11.2008
Mesajlar: 2.017
Tecrübe Puanı: 777
![]() |
![]() teyzeye bakın neler yazmış..söyleyecek cok sey vardaa
![]() |
![]() |
![]() ![]() |
![]() |
#9 |
Usta Yiğido
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() 65serdal58 Şuan
![]() Son Aktivite: 07.05.2016 10:20
Üyelik Tarihi: 17.04.2009
Yaş: 42
Mesajlar: 7.612
Tecrübe Puanı: 1322
![]() |
![]() soytarılık.................... .............................. .............................. ...........
ayşe arman dediğiniz kim ya............................ .............. |
![]() |
![]() ![]() |
![]() |
#10 | |
Usta Yiğido
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() heartache58 Şuan
![]() Son Aktivite: 25.02.2014 13:13
Üyelik Tarihi: 23.11.2008
Mesajlar: 2.017
Tecrübe Puanı: 777
![]() |
![]() Alıntı:
![]() |
|
![]() |
![]() ![]() |
![]() |
Konuyu Toplam 1 Üye Okuyor. (0 Kay?tl? Üye Ve 1 Misafir) | |
|
|