Seni seviyorum

[...Kangallı...]

Oyuncak aşklarım oldu senden sonra.
hepsinin modası geçti oynadıkça.bir sen iz bıraktın bende ta derinden.kimse ulaşamadı o ize ki silsinler..özlediğimde seni hep başka gülümsemelerden medet umdum.başka yüzlerde seni aradım.her baktıgıma sen diye baktım ama yok olmadı...

olsaydı zaten şimdi hala seni bekliyor olamazdım.nasıl bastırdığımı kimse bilemez hasretimi.sen yoktun başkasıda sen olmuyordu.olsa bile ben ona inanamıyordum.

garip bir denklemdi sanki hayatımın senden sonrası.ve ben matematikten hiç anlamıyordum.baktım senden sonrası olmayacak,aşka oyun gözüyle baktım.ama oynayacak hiç halim yoktu.

sen olmayınca ne oyun oyun gibi geliyordu nede aşk aşk gibi.ben bile benim gibi gülmüyordum artık.başka gülüşleri taklit ediyordum.çünkü ben gülmeyi sende unutmuştum...ve dönmedikçe bir daha asla hiç bir gülüşüm orjinali gibi candan olmayacaktı....

gece yarılarında uyku tutmaz oldu acaba ne yapıyor diye.sabahları seni düşünüyorum geceleri..off bir zamanlar ne güzeldi diyerek.her deyişimde bir ağırlık çöküyordu kalbime.ve ben ayakta zor duruyordum..

genç yaşta ihtiyarı oynuyordum.ihtiyarda bana iyice alışmıştı.ama ben kendime yediremiyordum.
başka bir ben göreceksin döndüğünde.
bıraktıgındakinden çok farklı bir ben bulacaksın.
evin kapısını açtığında sallanan sandalyede sallanan yorgun kederli acı dolu bir ben...

ama hala dönüşünü bekleyen bir ben..
güne dönmeyen gece beni seçmeden
içimde yaktığın umut ışığı titremeden.
evimin lambaları sönmeden gel




Alıntıdır